زجانش برون جوهر افتاده بود            ز خاتم ورا گوهر افتاده بود

به بند ستم می کشیدند دل                  به روی زمین دلبر افتاده بود

به سوب خدا راه ره میسپرد               به راه خدا رهبر افتاده بود

ز قرآن ناطق قلم میشکست                به سوی دگر دفتر افتاده بود

به شام سیه ماه در بند بود                 به خاک اندرون اختر افتاده بود

کنار دری دختری می گریست              به دریای خون مادر افتاده بود

شکست از کمر با لگد ساق گل            خزان گشته گل گلپر افتاده بود

علی مرد آنجا که در پیش در              همه هستی حیدر افتاده بود

ز پرواز وامانده بد مرغ حق               چو پربسته و شهپر افتاده بود

ز سیلی رخ لاله بد داغدار                  ز بازو شکسته پر افتاده بود

حسن خون به دل رخ پر آزرم دشت       حسینش شر بر سر افتاده بود

میان شغالان دژم بود شیر                  ز بالای شه افسر افتاده بود

گمانم که عرش خداوند ریخت               که صدیقه ی محشر افتاده بود