تو نیستی که ببینی
                            چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است 
 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
                                               چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
                                   تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
                                               به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
                             تمام گنجشکان
                                              که درنبودن تو
                                                               مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
                       هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج
                                                        کنار باغچه
                          زیر درخت ها لب حوض
                                                       درون اینه پک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
                                        طنین شعر تو مگاه تو درترانه من
 تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
                                        نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
                                به روی لوح سپهر
                                                    ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
                                 هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
          به چشم همزدنی
                                میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
                     تنها به خواب می ماند
                                         چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
                  چگونه با دیوار
                                به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
                                   جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو 
                                   به روی هرچه دیرن خانه ست
                                                     غبار سربی اندوه بال گسترده است 
     تو نیستی که ببینی دل رمیده من 
                                    جز تو یاد همه چیز را رهکرده است
غروب های غریب
                   در این رواق نیاز
                                          پرنده سکت و غمگین
                                                                  ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
                     در این امید عبث
                                      دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است