جادوی عشق
|
می توان با یک گلیم کهنه هم، روز را شب کرد و شب را روز کرد.. می توان با هیچ، ساخت. می توان صد بار هم مهربانی را، خدا را، عشق را، با لبی خندان تر از یک شاخه گل تفسیر کرد . می توان بی برگ بود، همچو آب چشمه ای، پاک و زلال بود. . می توان در فکر باغ و دشت بود، عاشق گلگشت بود . می توان این جمله را در دفتر فردا نوشت: «خوبی از هر چیز دیگر، بهتر است»
· حداقل پنج نفر در این دنیا تو را دوست دارند. آنقدر که حاضرند به خاطر تو بمیرند. · حداقل پانزده نفر در این دنیا تو را به دلایلی دوست دارند . · تنها دلیلی که ممکن است کسی از تو متنفر باشد این است که می خواهد مثل تو باشد. · یک لبخند تو می تواند برای هر کسی خوشبختی بیاورد حتی اگر او از تو خوشش نیاید. · هر شب کسی با فکر تو به خواب می رود. · تو برای یک نفر یک دنیایی. · بدون تو شاید کسی نتواند به زندگی ادامه دهد. · تو فردی بخصوص و بی همتایی اما به روش خودت. · کسی که تو حتی از وجودش بی خبری تو را دوست دارد. · وقتی احساس می کنی دنیا به تو پشت کرده. نگاهی بینداز. بیشتر مانند این است که تو به دنیا پشت کرده ای. · وقتی فکر می کنی شانسی نداری به آنچه که می خواهی برسی به آن نخواهی رسید اما وقتی به خود ایمان داری دیر یا زود به آن خواهی رسید. · همیشه شکایاتی را که به تو می شود به یاد داشته باش و کلمات زشت آنرا فراموش کن. · همیشه احساست را بیان کن به این ترتیب دیگران از آن با خبر می شوند . · اگر دوست خیلی خوبی داری زمانی برایش بگذار تا دریابد که چقدر برایت با ارزش است.
دل اگر از تو نلرزد به چه ارزد ای عشق اگر خورشید را حجابی هست،همیشه درپس ابر، آفتابی هست، همیشه در آنسوی نا امیدی، امید هست و افق های بیکران روشن
رفتی دلم شکستی ، این دل شکسته بهتر پوسیده رشته ی عشق ، از هم گسسته بهتر من انتقام دل را هر گز نگیرم از تو این رفته راه ناحق، در خون نشسته بهتر
نغمه هاي نا موافق گر نمي خوانی ، بيا تا كه ســر پيچيدي از راه وفا ، گـفتم: برو جــز وفــا اگــر راهــي نـمــي دانـــي ، بيا يك نفس با من نبودي مهربان اي سنگدل زان همه نامهرباني ، گر پـشيماني ، بيا تاب رنجـوري نـدارم در پـي رنـجـم مباش گر نمي خواهي كه جانم را برنجاني، بيا خود تو داني، دردها بر جان من بگذاشتي تا نـفـس دارم ، اگــر در فـكـر درمـاني بيا دشمن جانم تو بودي،درد پنهانم ز توست با این همه شکوه ها، گر راحت جانی بیا
هر گاه که صبح را انتظار می کشی خورشيد به تو لبخند می زند پس چرا پس از اين همه انتظار تو به من لبخند نمی زنی ای خورشيد زندگانی من خواستی بودن را در نبودنت احساس کنم بال گشودی تا پريدن را تجربه کنم رفتی تا بفهمم تنها ترين تنهای دنيايم
فرشته از سنگ پرسيد : چرا از خدا نمی خواهی که تو رو انسان کنه؟
سنگ گفت : هنوز آنقدر سخت نشدم که انسان بشم
ای زيباترين موجود مرا در آغوش گرم خود نگه دار که امن ترين جای دنياست . ای کاش قطره ی اشکی بودم و بر روی مژگانت متولد می شدم و روی گونه هايت می چکيدم و در کنار قلبت می مردم . گرچه از من دوری ولی تا سرحد پرستش دوستت دارم و همه ی اينها را می نويسم و تقديم می کنم به تنها بهانه زندگی ام که روزی ساعتی خواستم بگويم دوستت دارم و عاشقت هستم .
درآن لحظه که ذهن من از فواره ها بالاتر و از زندگی پربارتر و از اميد سرشارتر بود حس کردم و تو رازم را از نگاهم خوانده ای . با اين حال امروز قطره قطره عشقم را با تمام وجودم در يک کلمه می گنجانم و می گويم : به اندازه ی آسمان دوستت دارم بمان که بهار با توزيباست
دفعه اول که تو کوچه ديدمش گفت : داداشی ميای بازی کنيم ؟ بعد اينکه بازيمون تموم شد گفتی تو بهترين داداشی دنيايی . وقتی بزرگتر شدم به دانشگاه رفتم . چشام همش اونو میديدو می خواستم از ته قلبم بگم عاشقشم دوسش دارم . اما اون گفت : تو بهترين داداشی دنيايی . وقتی ازدواج کرد من ساقدوشش بودم بازم گفت : تو بهترين داداشی دنيايی و وقتی مرد من زير تابتشو گرفتم . مطمئن بودم اگه می تونست حرف بزنه می گفت : تو بهترين داداشی دنيايی . چند وقت بعد وقتی دفتر خاطراتشو خوندم ديدم نوشته عاشقت بودم دوستت داشتم اما می ترسيدم بگم واسه همين می گفتم :تو بهترين داداشی دنيايی
خدايا:
به من زيستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که بر زيستن گذسته است حسرت نخورم و مردنی عطا کن که بر بيهودگی اش سوگوار نباشم بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست داری چگونه زيستن را تو به من بياموز چگونه مردن را خود خواهم آموخت.
خدايا
بادهای نا آرامت را بر من فروفرست برگهای پاييزت روحم را فرو پوشانده اند خداوندا بارانهايت را بر من فرو فرست گردهای پاييزی ات روحم را فرو پوشانده اند ای خدای شادی که روزهای آرام آفتابيت را دوست داشتم که روزهای آرام آفتابيت را دوست دارم خدايا خداوندا خدايا در دنيا مرا ياد تو بس و در عقبی مرا ديدار تو بس خدايا مرا آن ده که مرا آن به
لحظه هاست که آدمی را هيچ و پوچ می کند
لحظه هاست که انسان را فرسوده و خسته از زندگانی می کند لحظه هاست که عمر ما را به پايان می رسانند و لحظه هاست که انسان را فريب می دهند بياييد از پس لحظه ها بگريزيم به اميد لحظه بعدی زندگی نکنيم اينگونه بينديشيم که انگار لحظه بعدی پس راه ما نيست و از همين لحظه ها لذت ببريم نه به اميد لحظه بعدی ...
خسته ام از آدمهايی که هر روز عاشق می شوند آدمهايی که خود را نمی شناسند گوشهايشان بيشتر از چشمهايشان می بيند خسته ام از آدمهايی که سرانجام خودشان را می دانند اما تلاشی برای تغيير آن نمی کنند کسانی که نگاهشان ديگران و خودشان را فريب می دهد قلب سنگيشان پشت چهره ساختگی و لباسشان مخفيست آدمهايی که تفاوت عشق و هوس را نمی دانند خسته ام از خودم که آدمم
انتظار !!!
واژه ی غريبی است ... واژه ای است که روزها يا شايدم ماههاست که با آن خو گرفته ام . که چه سخت است انتظار . هر صبح طلوعی ديگر است بر انتظار فرداهای من ! خواهم ماند تنها در انتظار تو . چرا نوشتم در برگ تنهاييم برای تو ، نمی دانم؟ شايد که روزی بخوانند بر تو ، عشق مرا ... می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ... گريان نمی مانم، خندانم برای ورودت ای عشق وقتی به يادت می افتم ، به ياد خاطراتت... نامه هايت را مرور می کنم ، يک بار ... نه ....بلکه صدها بار وجودم را سراسر عشق فرا می گيرد ... و اشک شوق بر گونه هايم روانه می شوند ... تنها می گويم هميشه در قلب منی !!! می دانم که باز خواهی گشت ... می دانم . به ياد لحظات خوش انتظار و تنهايی ... به ياد او و تقديم به او ...
بيچاره دلی که خوش به باران باشد زندگی را دوست داشت ، ولی آن را نشناخت مهربان بود ، ولی مهر نورزيد طبيعت را دوست داشت ، ولی از آن لذت نبرد در آبگير قلبش جنب و جوشی بود ، ولی کسی بدان راه نيافت در زندگی احساس تنهايی می نمود ، ولی هرگز دل به کسی نداد . هجرت سرابی بودو بس، خوابی که تعبيری نداشت هر کس که روزی يار بود ، اينجا مرا تنها گذاشت ای نازنين ای نازنين در آينه ما را ببين از شرم اين صد چهره ها در آينه افتاده چين از تند باد حادثه ديريست که جان در برده ايم اما چه جان در بردنيست، ديريست که در خود مرده ايم چو رخت خويش بر بستم از اين خاک همه گفتند با ما آشنا بود کسی را که دوست داری رهايش کن ، اگر سوی تو بر گشت از آن توست و اگر برنگشت از اول برای تو نبوده . کا ش می شد هيچ کس تنها نبود کاش می شد ديدنت رويا نبود گفته بودی با تو می مانم ولی رفتی و گفتی که اينجا جا نبود سالهای سال تنها مانده ايم شايد اين رفتن سزای ما نبود باز هم گفتی که فردا می رسی کاش روز ديدنت فردا نبود
در فراسوی مرز های تنم تو را دوست می دارم در آن دور دست بعيد که رسالت اندامها پايان می پذيرد و شعله شور تپش ها و خواهش ها به تمامی فرو می نشيند و هر معنا قالب لفظ را وا می گذارد چنان چون روحی که جسد را در پايان سفر تا به هجوم کرکس های پايانش وانهد... در فراسوهای عشق تو را دوست می دارم در فرا سوهای پرده و رنگ ... در فراسوهای پيکرهايمان با من وعده ديداری بده ... بال و پر ريخته مرغم به قفس تا گشايم پرو بال تا بگويم که در اين تنگ قفس چه به مرغان چمن می گذرد رخصت آوازم نيست... بی تو مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم ، خيره به دنبال تو گشتم شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم شدم آن عاشق ديوانه که بودم باغ صد خاطره خنديد، عطر صد خاطره پيچيد در نهانخانه جانم،گل ياد تو درخشيد يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم ساعتی بر لب آنجوی نشستيم تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت من همه محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ی ماه فرو ريخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ يادم آيد تو به من گفتی : از اين عشق حذر کن لحظه ای چند بر اين آب نظر کن آب آيينه ی عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا، که دلت با دگران است! تا فراموش کنی ، چندی از اين شهر سفر کن! با تو گفتم : حذر از عشق ندانم! سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی ، من نه رميدم، نه گسستم ... باز گفتم که : تو صيادی و من آهوی دشتم تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق تو ندانم ،نتوانم! اشکی از شاخه فرو ريخت مرغ شب ناله تلخی زد و بگريخت . اشک در چشم تو لرزيد ماه بر عشق تو خنديد! يادم آيد که : دگر از تو جوابی نشنيدم پای در دامن اندوه کشيدم نگسستم ، نرميدم ... رفت در ظلمت غم ، آ ن شب و شبهای دگر هم نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم نکنی ديگر از آن کوچه گذر هم.. بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!
بخواب ای دختر آرام مهتاب ببين گلهای ميخک خسته هستند تمام اشکهايم تا بخوابی ميان مخمل چشمم شکستند بخواب ای پونه ی باغ شکفتن گل اندوه ، امشب زرد زردست هوا را زرد کرده عطر پاييز فضای پاک ايوان سرد سردست بخواب ای غنچه ی بی تاب احساس فضای شهر شب بو ها طلايی ست بهار سبز عاشق ها خزان است خزان بی قراران بی وفايی ست بخواب ای مرغ نا آرام دريا گل آرامشم تنهای تنهاست اگر امشب ز بی تابی نخوابی دلم تا صبح در چنگال غمهاست بخواب ای شبنم نيلوفر من دو چشمان تو رنگ موج درياست ميان کوچه های زندگانی گل شادی فقط در باغ روياست بخواب ای هديه ناز سپيده که دنيا يک گذرگاه عجيب است هيشه نغمه مرغان عاشق پر از يک حس نمناک و غريب است بخواب ای برگ تب دار شقايق بدان عاشق هميشه ارغوانی است همين حالا کنار بستری سرد دلی در آرزوی مهربانی است بخواب ای لذت سرشار پرواز فضای قلب شب بوها بهاری ست پرستو هم نمی ماند به يک شهر هميشه هجرتش از بيقراری ست بخواب ای بوته ناز گل سرخ تمام شاخه ها از غم خميدند تمام کودکان در خواب نوشين به اوج آرزوهاشان رسيدند بخواب ای يادگار شهر رويا که اشکم گونه ها را سرخ و تر کرد شبی مثل همين شب توی پاييز دلم به غربت ياسی سفر کرد بخواب ای راز سبز آرزويم علاج درد پيچک ها رهايی ست اگر ديدی گلی می لرزد از اشک بدان اندوهش از رنج جدايی ست نمی دانيد که او وقتی بيايد بلور اشکهايم چه قشنگ است
کاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگيم بود دو تا چشمات پر از اندوه واسه دل شکستگيم بود آرزوم اينه که دستام توی دستای تو باشه تنگی اين دل عاشق با نوازش تو باشه واسه چی خدا نخواسته من تو آغوش تو باشم قول ميدم با داشتن تو هيچ غمی نداشته باشم همه ی هستی قلبم تو دو حرف خلاصه ميشه عشق تو ، بودن با تو دو نياز زندگيشه پرم از ترانه ی تو گر چه واژه ها حقيرن خوبه وقتی نيستی پيشم اونا دستامو ميگيرن راز عشق منو هيچ کس غير مهتاب نميدونه تنها شاهد واسه غصه ، گريه و تنهاييم اونه وای اگر من اين نبودم کاش می شد پرنده باشم تا از اين دور بودن از تو بتونم بلکه رها شم يه پرنده شم شبونه ، بکشم پر به خيالت برسم به لونه تو بگيرم سر زير بالت زندگيم رنگ خدا بود اگه تنها تو رو داشتم اگه می شد واسه گريه ،رو شونت سر می گذاشتم
زير اين طاق کبود، يکی بود يکی نبود مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود اون اسير يه قفس شب و روزش بی نفس همه ی آرزوهاش ، پر کشيدن بود و بس تا يه روز يه شاپرک نگاشو گوشه ای دوخت چشمش افتاد به قفس دل اون بدجوری سوخت زود پريد روی درخت تو قفس سرک کشيد تو چشم مرغ اسير غم دلتنگی رو ديد ديگه طاقت نياورد ، رفت توی قفس نشست تا که از حرفای مرغ شاپرک دلش شکست شاپرک گفت که بيا ، تا با هم پر بکشيم بريم تا اون بالاها سوار ابرا بشيم يه دفعه مرغ اسير نگاهش بهاری شد بارون از برق چشاش روی گونش جاری شد شاپرک دلش گرفت وقتی اشک اونو ديد با خودش يه عهدی بست نفس سردی کشيد ديگه بعد از اون قفس رنگ تنهايی نداشت توی دوستی شاپرک ذره ای کم نميذاشت تا يه روز يه باد سرد ميون قفس وزيد آسمون سرخابی شد ، سوز برف از راه رسيد شاپرک يخ زد و يخ ، مرد و موندگار نشد چشماشو رو هم گذاشت ديگه اون بيدار نشد مرغ عشق شاپرک و ، به دست خدا سپرد نگاهش به آسمون تا که دق کردشو مرد
به چشمانم نگاهی کن مگر اشکم نمی بينی مرا با خود به فردا بر مگر دردم نمی دانی چرا من را رها کردی به بالينم نمی آيی چرا در دشتهای عشق دگر سويم نمی آيی هزاران حرف می گفتی هزاران شعر می خواندی چرا پس بی وفا يارا دگر حرفی نمی گويی تو ای آرام جان من توای روح روان من به سوی من بيا آری که نا مردی نمی بينی
در انتظار صبح باش شايد بهار هم روزی بيايد شايد که خورشيد بر ما بتابد اکنون که با منی درکم کن شا يد فردا ديگر نباشم.
گر چه گلچين نگذارد که گلی باز شود تو بخوان مرغ سحر بلکه دلی باز شود
گفته بودم چون تو بيايی غم دل با تو بگويم چه بگويم که غم از دل برود چون تو بيايی * * * روزی که دلم پيش دلت بود گرو دستان مرا سخت گرفتی که مرو روزی که دلت به ديگری مايل شد کفشان مرا جفت نمودی که برو * * * کاش به شهر خواب تو مرا هميشه راه بود راه به تو رسيدنم همين پل نگاه بود مرا ببر به خواب خود که خسته ام از همه کس که خواب و بيداری من هر دو شکنجه بود و بس * * * يه دوست فردی هست که آهنگ قلبت رو می دونه و می تونه وقتی کلمات رو فراموش می کنی اونا رو واست بخونه . * * * جلوی من قدم بر ندار شايد نتونم دنبالت بيام پشت سرم راه نرو شايد نتونم رهرو خوبی باشم کنارم راه بيا و دوستم باش . * * *
از قلب کوچک تو تا من يک راه مستقيم هست اگر گم شدی از اين راه بيا ... وجودم تنها يک حرف است و زيستنم هم تنها گفتن همان يک حرف. از من پرسيدی که مرا بيشتر دوست داری يا زندگی را ؟ گفتم : زندگی را .تو قهر کردی و رفتی ولی حيف که نميدانستی تمام زندگی من هستی .
|
About
ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد Archivesهفته سوم شهریور 1388هفته چهارم تیر 1388 هفته سوم خرداد 1388 هفته چهارم اردیبهشت 1388 هفته سوم اردیبهشت 1388 هفته اوّل اردیبهشت 1388 هفته سوم فروردین 1388 هفته چهارم اسفند 1387 هفته سوم اسفند 1387 هفته اوّل اسفند 1387 هفته سوم بهمن 1387 هفته دوم بهمن 1387 هفته سوم دی 1387 هفته دوم دی 1387 هفته چهارم آذر 1387 هفته سوم آذر 1387 هفته دوم آذر 1387 هفته اوّل آذر 1387 هفته دوم اردیبهشت 1385 هفته سوم اسفند 1384 هفته دوم اسفند 1384 هفته اوّل اسفند 1384 هفته چهارم بهمن 1384 هفته سوم بهمن 1384 هفته دوم بهمن 1384 هفته اوّل بهمن 1384 هفته چهارم دی 1384 هفته دوم دی 1384 هفته چهارم آذر 1384 هفته سوم آذر 1384 هفته دوم آذر 1384 هفته اوّل آذر 1384 هفته چهارم آبان 1384 منبع کد موزیک برای وبلاگ قالب های فوق وبلاگ Amar Site
|
